هنگامي كه بين دو سر مثبت و منفي يك باتري اتصال برقرار مي شود ، جريان الكتريكي ايجاد مي شود . در اين هنگام با جريان الكترون ها يك واكنش شيميايي آغاز مي شود .

كاهش دماي باتري از سرعت انجام اين واكنش شيميايي مي كاهد و در نتيجه جريان الكتريكي كمتري نسبت به دماهاي بالاتر ايجاد مي شود .

رفته رفته براي يك باتري زماني فرا مي رسد كه ديگر نمي تواند جريان الكتريكي مورد نياز را فراهم كند . در اين حال اگر باتري گرم شود ، باز هم مي تواند جريان طبيعي ايجاد كند . يكي از روش هاي برطرف كردن اين مشكل ، ساختن باتري هايي است كه پيش از استفاده ، گرم مي شوند . گرم كردن باتري ها (پيش گرمايش) ، پديده اي نادر و غير عادي نيست . اگر از يك باتري براي تأمين جريان مورد نياز يك كويل گرم كننده در همان باتري استفاده شود ، مي توان يك باتري هميشه گرم به دست آورد . اگر چه گرم كردن باتري ها پيش از گرم كردن منطقي به نظر مي رسد ، اما منحني تخليه براي بيشتر باتري ها ، بيش از دما به طراحي و شيمي باتري بستگي دارد . يعني اگر شدت جريان مصرفي يك دستگاه نسبت به توان كل باتري كم باشد ، مي توان اثر دما را ناديده گرفت .                                                                                            

از سوي ديگر ، اگر از يك باتري استفاده نشود نيز در اثر نشت مواد به بيرون آن ، باتري به تدريج بار خود را از دست مي دهد . اين واكنش نيز وابسته به دما است ، به طوري كه اگر باتري ها در دماي پايين نگهداري شوند ، با سرعت كمتري بار خود را از دست مي دهند . براي نمونه ، باتري هاي قابل شارژ معمولي ، در دماي اتاق ، خود به خود پس از دو هفته تخليه مي ش

وند . در حالي كه در يخچال ، دست كميك ماه طول مي كشد تا بار خود را از دست بدهند